ΣΩΣΤΗ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΕΞΑΧΝΩΣΗ
Στην αρχή του έτους δημοσίευσα άρθρο με τίτλο «Εξάχνωση και Βαρρόα» (βλ. Μελισσοκομικό Βήμα, τεύχος 108, Μάρτιος-Απρίλιος 2021). Εκεί παρέθετα το ιστορικό του Οξαλικού Οξέως ως ουσία που χρησιμοποιείται στην Παγκόσμια Μελισσοκομία, με ιστορικά και άλλα στοιχεία γενικών γνώσεων, δίνοντας έμφαση και βάρος στον τρόπο της εξάχνωσης.
Το πρόβλημα της Βαρροάσης ,δηλ. των παρασίτων βαρρόα, που απασχολεί τη μελισσοκομία είναι έντονο, το κορυφαίο, που πολλές προσπάθειες έγιναν και γίνονται, για την καταπολέμηση αυτού του παρασίτου.
Το μέλι είναι... αθάνατο!
Τι κάνει άραγε το μέλι να αντέχει στον χρόνο;
Βασικά τρία (3) πράγματα, που και τα τρία συντελούν στο να μην αναπτύσσονται παθογόνα και μικροοργανισμοί σε αυτό, που εν δυνάμει θα μπορούσαν να το αλλοιώσουν:
Οι μέλισσες κατασκευάζουν στις κηρήθρες τους κυρίως εργατικά κελιά και λιγοστά κηφηνοκέλια που δεν ξεπερνούν το 20% του συνόλου.
Οι χειρισμοί αυτοί γίνονται πριν το μελίσσι εκδηλώσει την τάση σμηνουργίας και δημιουργήσει βασιλικά κελιά.
Ο κηρόσκορος είναι μια νυκτόβια πεταλούδα που δραστηριοποιείται όταν η θερμοκρασία περιβάλλοντος ξεπερνά τους 12 βαθμούς Κελσίου.
Το μελίσσι είναι κατ' αρχήν ένας πολυετής οργανισμός.
Η βασίλισσά του, μπορεί να ζήσει μερικά χρόνια. Εργάτριες και κηφήνες ανανεώνονται συνεχώς στη διάρκεια κάθε έτους.
Είναι γνωστό πως ένα φυτό όταν έχει προσβληθεί από κάποια ασθένεια, επιταχύνει την άνθιση του σε μια προσπάθεια να επιζήσει.
Η κοινή μέλισσα είναι το μοναδικό ίσως έντομο το οποίο έχει διπλή επιστημονική ονομασία.
Ίσως η πιο χαρακτηριστική ιδιότητα του μελισσιού ως υπεροργανισμού είναι η ικανότητά του να διατηρεί τη θερμοκρασία του μέσα σε ορισμένα για κάθε εποχή ανώτερα και κατώτερα όρια, παρά τη μεταβολή της θερμοκρασίας στο περιβάλλον.
